Over drie jaar moeten er 6750 minder diefstallen plaatsvinden op bouwplaatsen. Om dat te bereiken werken vertegenwoordigers van de bouwsector en politie intensiever samen. Dat staat in het Actieplan Veilig Ondernemen deel 3 van het Nationaal Platform Criminaliteitsbeheersing.

Het plan van het Nationaal Platform Criminaliteitsbeheersing heeft minister Hirsch Ballin (Justitie) gisteren naar de Tweede Kamer gestuurd. De bewindsman wil dat de criminaliteit in de bouw in 2010 met een kwart is afgenomen. Dat komt neer op 6750 minder diefstallen, 5250 minder inbraken en 6000 minder vernielingen in de sector. Ook het geweld tegenover bouwvakkers moet drastisch omlaag, zo vindt de minister.

Veiligheid
De bouw is één van de negen sectoren waarbij het ministerie van Justitie binnen drie jaar tijd de veiligheid flink wil vergroten. Om dat te bereiken zet een werkgroep met vertegenwoordigers uit de bouwsector, de politie, lokale overheid, de verzekeringsbranche en de veiligheidsbranche voor het einde van het jaar een concepthandreiking op papier om de criminaliteit keihard aan te pakken.
In de overeenkomst komt onder meer een veiligheidschecklist te staan en worden samenwerkingsmethodes ontwikkeld. Ook moeten de mogelijkheden van techniek – waaronder camera’s op de bouwplaats – beter worden onderzocht en meegenomen, zo valt te lezen.
Met deze gegevens worden twee pilotprojecten gestart om de impact van de afspraken te kunnen meten. Aan het einde van volgend jaar moeten de resultaten van de twee projecten binnen zijn om een half jaar later de definitieve afspraken tussen justitie en de bouw te bekrachtigen. Aan het einde van 2009 moet dit leiden tot een ‘gemene deler’ voor de bouw.

Nulpunt
Justitie gebruikt het jaar 2004 als ‘nulpunt’ voor de 25-procent-reductie-aanpak. Hirsch Ballin zegt dat criminaliteit in de bouwsector wel is afgenomen maar dat dit niet snel genoeg gaat. Eerder dit jaar werd juist bekend dat de criminaliteit ten opzichte van 2005 is toegenomen.
De totale schadepost voor de bouw door criminaliteit bedroeg vorig jaar ruim 114 miljoen euro. Van alle bouwbedrijven is 28 procent vorig jaar slachtoffer geweest van criminaliteit, zo bleek uit de Monitor Criminaliteit Bedrijfsleven 2006.

Bron: Cobouw.nl

Geen beton, geen staal, geen vlakglas. Met die beperkingen gingen modeontwerpers, vormgevers en ingenieurs aan de slag om gebouwen te ontwerpen. Want constructies kunnen stukken lichter.

De resultaten van deze exercitie zijn sinds deze week te bezichtigen bij kunstcentrum Stroom in Den Haag. Initiator is Ed van Hinte, die co-auteur is van meerdere boeken over licht bouwen. Om zich niet tot papier te beperken, maar ook in de praktijk een aanzet te geven tot lichtere constructies, richtte hij anderhalf jaar terug de stichting Lightness Studios op.
Daarmee zette hij afgelopen tijd drie groepen ontwerpers aan het werk, afkomstig van heel verschillende disciplines. Opvallend is dat hij naast architecten, productvormgevers en lucht- en ruimte-vaartingenieurs ook mod-ontwerpers bij zijn experiment betrok, omdat zij gewend zijn met textielen te werken. Vooral van met ‘bevroren’ textielen verwacht Lightness Studios veel in de vorm van zelfdragende gevels waarin meerdere functies zijn geïntegreerd. 
De bescheiden tentoonstelling in Den Haag schiet heen en weer tussen heel concrete ontwerpen en heel conceptuele. Tot de eerste categorie hoort de Fibercore-brug die sinds dit voorjaar in Lelystad een kanaal overspant. Door de brug te beschilderen en uit te rusten met een roestvaststalen leuning wordt de gebruikers bewust niet het gevoel gegeven dat ze over een koolstof oeververbinding fietsen of lopen. Daarvoor wekt kunststof bij consumenten volgens Van Hinte op dit moment nog te weinig vertrouwen. Een volgende brug waaraan Fibercore werkt wordt niet als betonnen maar als houten constructie vermomd. 
De meer conceptuele ontwerpen uit de tentoonstelling hebben geen last van die beperking en tonen hun bijzondere constructieprincipe open en bloot. Op meerdere maquettes is een plekje ingeruimd voor een bus pur-schuim, die in werkelijkheid een heuse vrachtwagen voorstelt. Daarmee worden ter plekke dubbelwandige dunne vloeren volgeschuimd, zodat een licht maar stijf sandwichmateriaal ontstaat. Ontwerper Bertjan Pot schuimt zelfs de wanden vol, die worden aangevoerd als textielen zakken. 
Ter plekke volschuimen is ook een van de uitgangspunten van de opdracht die Van Hinte de ontwerpers meegaf. In principe mogen alleen op trek belaste materialen worden aangevoerd. Voor afvoeren van de drukkrachten moeten zoveel mogelijk materialen die ter plekke voorhanden zijn, worden gebruikt, zoals zand, water en lucht. Er moet zo min mogelijk heen en weer worden gereden met bouwmaterialen.

Schuimkolom
In een vitrine van de expositie in Den Haag ligt een fraaie kolom die ontwerper Pot op dezelfde manier maakte als zijn volgeschuimde wanden. De kolom bestaat uit een langgerekte hoes waarop hij op een paar plaatsen stiksels heeft aangebracht. Door hem vol te schuimen ontstaat een soort gevlochten structuur. Volgens Van Hinte zou de kolom zo in een gebouw kunnen worden toegepast en een dragende functie kunnen vervullen. Met gesloten cellen schuim kunnen de krachten als trekkrachten via de celwanden worden afgevoerd. 
Uit dat doodsimpele idee blijkt volgens Van Hinte eens te meer het nut van het inschakelen van ontwerpers uit heel andere disciplines voor het vernieuwen van de bouw. Bertjan Pot werkte vroeger als ballonclown en leukte kinderpartijtjes op met allemaal bijzondere creaties uit ballonnen. “Vanuit die praktijkervaring kwam hij op zijn opvallende schuimkolom, een ontwerp waar je met geen enkel computerontwerpprogramma zou zijn opgekomen.” 

Routine
Ook de verfrissende blik van de modeontwerpers beziet Van Hinte in dat licht. “Ze hebben een veel grotere routine in ontwerpen dan architecten. De laatsten maken gemiddeld drie ontwerpen per jaar, die ze vervolgens met hand en tand moeten verdedigen bij allerlei partijen die net iets anders willen. Modeontwerpers maken verdeeld over vier seizoenscollecties wel driehonderd ontwerpen per jaar. Ze hebben daardoor de routine ontwikkeld om met een paar pennenstreken een idee heel raak vorm te geven.” 
De tentoonstelling Building Lightness is samen met twee verwante tentoonstellingen, Su­peruse en Cradle to Cradle nog tot 11 november te zien bij Stroom in Den Haag, www.stroom.nl.

Bron: Cobouw.nl

Beschermde dieren die ervoor zorgen dat een werk wordt stilgelegd zijn de schrik van bouwers. “Daar moeten we vanaf”, vindt professor Jan van Groenendaal en zijn Gegevensautoriteit Natuur gaat daarvoor zorgen.

Begrijp hem niet verkeerd: de natuur kan een potje breken bij deze Nijmeegse hoogleraar aquatische ecologie. Door betere informatie over de flora en fauna in Nederland wil hij bereiken dat het risico dat de natuur een spaak in het wiel steekt, wordt bepaald voor de bouw begint. Hij hoopt dat bouwers meer oog krijgen voor de kwaliteit die natuur en landschap bieden aan de omgeving. 
“Als beschermde soorten later worden ontdekt en je krijgt daar problemen mee, is de schade groot. Tegen de tijd dat de rechter zich ermee bemoeit, ben ik machteloos. Maar als partijen zo tegenover elkaar staan, is misschien een fase overgeslagen. Vooraf had een dialoog kunnen plaatsvinden”, oordeelt Van Groenendaal. 
Het is dan handig als betrouwbare informatie beschikbaar is over wat zich zoal aan leven ophoudt in de buurt. Daarvoor gaat de Gegevensautoriteit zorgen; een operatie waarvoor het ministerie van Landbouw Natuur en Voedselkwaliteit 20 miljoen euro heeft uitgetrokken. 
Volgens Van Groenendaal bestaat er al een schat aan informatie maar die is moeilijk toegankelijk omdat deze zich versnipperd bevindt op een groot aantal adressen: van particulieren, natuurorganisaties en jagersverenigingen tot gemeenten, waterschappen, rijksdiensten en universiteiten. Het verzamelen ervan is vaak veldwerk geweest van vrijwilligers. “De beschikbare gegevens aan elkaar koppelen in een databestand, dat is onze klus voor de komende drie jaar.” 
Duidelijk moet worden of een gesignaleerde kamsalamander, modderkruiper of rugstreeppad zich in of buiten zijn vanzelfsprekende habitat bevindt. In dat laatste geval kan zijn verschijning worden beschouwd als een incident, dat geen gevolgen hoeft te hebben voor een bouwproject. 
Vaak zal het effect nog interessanter zijn, denkt hij. In talrijke gevallen kunnen natuur en landschap “bouwers helpen een beter product neer te zetten. Van conflict naar meerwaarde: dat is de slag die je moet maken”.

Industrie
Als lichtend voorbeeld uit de praktijk noemt hij het Renkumse Beekdal, waar de natuur voorrang kreeg en de industrie met subsidie werd verplaatst naar de overkant van de Rijn. Bedrijven zijn erop vooruitgegaan: ze zitten nu bij de snelweg en de bewoners zijn erop vooruitgegaan: ze hebben een natuurgebied naast de deur en zien de waarde van hun huizen stijgen. “Met natuur en landschap kun je veel waarde creëren.”
Van de 40.000 hectare toekomstige bouwgrond in Nederland ligt een deel vast en zeker in gevoelig gebied; daar zullen Van Groenendaal en zijn medewerkers achter komen. Maar geen nood, verwacht hij, want met de belangen van flora en fauna kan volgens hem inventiever worden omgegaan dan de wettelijke voorschriften suggereren. 
“Regels zijn weliswaar eenduidig maar ik ben wetenschapper en de wetenschap is een veel genuanceerder bedrijf dan de regelgeving. Regels hebben interpretatie nodig. Bij de toepassing draait het om een probleem en de oplossing daarvoor.”
Die ziet hij in een “integraal plan” waarbij zowel bouw- als het omgevingsbelangen worden gediend. Af en toe zal ook blijken dat beter elders kan worden gebouwd, denkt hij. Maar als een project er per se moet komen, zal naar zijn overtuiging geen beschermd leven daar iets tegen kunnen doen. Dan wordt een oplossing gezocht voor de belangen die in de verdrukking raken. 
“Een weg die noodzakelijk wordt geacht, komt er. Dat weten mensen, ook de tegenstanders.”
De aanleg van een snelweg dwars door een natuurgebied kan al haalbaar worden als zo’n omstreden plan iets wordt aangepast. “Dat blijkt bijvoorbeeld in het nieuwe EU-land Polen, waar als concessie een omweggetje wordt gemaakt.” 
Het lijkt een simpele daad maar zo’n beslissing blijkt moeilijk objectief in een model te vangen: “Uiteindelijk komt het neer op het maken van een wisselkoers voor verschillende waarden: economische en andere, die niet in geld zijn uit te drukken.”

Bouwopgave
Voor een eerste proef is de Gegevensautoriteit Natuur een samenwerking aangegaan met het stadsgewest Haaglanden; een gebied met een flinke bouwopgave voor de komende jaren. “Daar maken we onze eerste, embryonale, database.” Die dient op korte termijn inzicht te bieden in de bestaande omgevingskwaliteit, om die zoveel mogelijk bij de vorming van plannen te betrekken. Hierna wordt het systeem uitgebreid met meer partijen die natuurinformatie gebruiken of aanleveren. “De bouwwereld zal er binnen een paar jaar van kunnen profiteren.”

Bron: Cobouw.nl